Kahve ve Aşk Üzerine

 30.01.2019

 Geceleri daha sessizdir mutfak. Her dokunulan objenin sesi daha belirgin gelir kulağa. Tıpkı aklımızda dolanan düşüncelerin seslerinin daha da belirginleşip kendini filizlendirmesi gibi...

   Geceleri uyumamaktan yanayım çünkü insan en çok bu saatlerde kendini tanır. Bundandır ki saat gecenin ikisi olmasına rağmen kendime sade bir türk kahvesi yapmak üzere mutfaktayım.

*

  Sevgilimle yaşadığım zamanlarda bu mutfakta hem kahve pişirir hem de çay demlerdim.

Eskiden bu evde arka fonda çalan müziğin haricinde fikirlerini beyan eden tok bir erkek sesi olurdu ve ben kendi fikirlerimi susturup onun fikirlerini dinlemeyi öğretirdim kendime. Şimdilerde iç sesim ve devamlı çalan arka fon müziği var hayatımda. Şimdilerde bu evde sadece kendi fikirlerimle var oluyorum. Karşımdaki kişiyi dinlemeyi öyle ezberletmişim ki kendime iç sesimin tonunu dahi unutmuşum. Fark etmem gereken hiçbir şeyi fark edememişim.

  -Mesela kahvenin üç dakika içerisinde taştığını kaçırmışım gözümden, körmüşüm.

Tatlı kaşığının kahve kavanozunun içinde dolaşırken çıkardığı sesi hiç duymamışım, sağırmışım.

Boş bir evin akustiğinde söylediğim şarkılardaki sesimin titreyişini hiç fark edememişim. Çünkü bu zamana kadar şarkı söylememişim, sağırmışım.

Kahve karıştırılıp ocakta kısık ateşte bırakılınca kalın bir köpük tabakası oluşturuyormuş. Ben salona bir an önce dönmek içip hep harlı ateşte pişirdiğimden bunu da idrak edememişim.

Zaten kahvenin pişme ve içme sürelerini de hiç ilişkilere benzetmemişim, akılsızmışım...

Yavaş pişen kahvenin tadı da harlı ateşte pişenden kat kat daha lezzetli oluyormuş.

Yavaş başlayan ilişkilerin keyifle, şevkle, bağlılıkla ilerlemesiyle, hızlı başlayan ilişkilerin giriş ve sonuca dönüşmesine benziyormuş.

Fincana ilk dökülen kahve her zaman cezvedeki en çok köpüğü topluyormuş diğerlerine hep az köpük kalıyormuş ,aynı ilk aşka bütün sevgimizi vermemiz  daha sonra akıllanıp kendimizi daha az belli etmemiz gibi.

Aslında bir kahvenin pişirilmesi bile çokça emek istiyormuş. Suyu ve kahveyi ölçülü koyup sabırla beklemek gerekiyormuş. Fincana dökülen kahve başka bir şeye odaklanıldığı için bırakılınca soğuyuveriyor ve ne yazık ki bir kahve soğuduğu zaman yeniden ısıtma şansın asla olmuyor. Ya onu döküp bir daha kahve içmeyeceksin ya da yenisine emek vermek için bir kez daha zaman harcayacaksın.

İlişkiler de başka bir odak noktası çöktüğünde soğuma potasına giriverir ve bir daha ısıtma şansın olmaz, zaten ısıtmayı başarsan bile ne baştaki köpüğü olur ne de aynı tadı aynı zevki alabilirsin. İyisi mi dökersin lavabonun içine ya cidden yeniden denemezsin ya da soğuyana elveda deyip yeni bir ilişkiye emek vermeye kalkarsın.

 

Ne çok şeye benzetebilirim ilişkileri kolaylıkla. İnsanı anlamak, insana bir şeyleri betimlemek ne kolay oysa...Aklımdan yalnızlığım sebebiyle mi geçiyor bunlar? Neden bu zamana kadar ilişkim varken hiç bunları fark edemedim mesela? Neden kör,sağır,dilsiz ve akılsızdım.Benim düşüncelerimi susturan karşımdaki birey miydi yoksa bu sadece kendi aptallığım mıydı?Peki bir insanın, insanlar arasında geçen duygusal bağları bir içeceğe benzetmesi ne kadar akıllıcaydı?Ya da kendi sesimi dinlemeyi delirdiğimi düşündüğümden mi susturmuştum? Özlemimi bastırmak için daha ne kadar kötüleyebilirdim ilişkileri?Karşı cinsimdeki insanlara daha ne kadar nefretle bakabilirdim?Kalbim,aklım ve hormonlarım daha ne kadar dayanabilirdi bu yalnızlığa?Sahi o ne yapıyordu acaba şu an?O kim, o aklımdaki mi kalbimdeki mi yoksa sadece benim yücelttiğim kimse mi ?Cidden ben böyle gecelerde kendimi tanıyorum diye mi kendimi  dinliyorum yoksa karşımdaki insanları mı tanımaya başlıyorum. Niye beraber yaşadık ki mesela? Ben deliriyor muyum?Telefonum mu çalıyor?İyi de bu saatte kim arar beni?

(Ekranda görülen Cenk yazısı)

Ve bütün düşüncelerin yerini yeniden alan sadece karşındakini dinleme yetisi...

Üzgünüm ama soğuyan kahve ısıtılmaz...



İBK.


Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabani Fesleğen

Resim
          Beynine kilit vurulmuşken küçük bir an açıverir o kilidi ve usul usuz sızar içeri, oysa sen   bunca şeye kilit vurduğunu bile unuttun, öyle ya unutmadın da bu duyguları tekrar duymak istediğini unuttun, duyusal hafızan uyandı…     İşte o kilit bir kez oynarsa yerinden her şey başa sarar. Anılar teker teker hatırlanır çocukluğundan şu zamanına kadar olan her şey gün yüzüne çıkar, işte işin içine kalıcı bellek girdi demektir. Oysa kontrol edebilseydin eğer belleklerini   kısa süreli belleğe atarak çoğu şeyi unutmayı tercih ederdin. İş bellekteki anılarınla kalsa yine iyi… unuttuklarının, unutmaya çalıştıklarının dahil olmadığı anıları beynin dahilmişçesine hayal ettirerek oyun oynamaya başlıyor sana, sonra kendini bir duvara bakarak hayal dünyanda mutlu dışarıdan mutsuz buluyorsun. Beyin… İnsanı yarı deli ilan eden çok sevgili organımız. Beynin sayesinde kafanın içerisinde o hiç susmayan düşünceler paramparça ediyor ...
Devamı

ALIŞILAGELMİŞ I-II-III

    I.  Neden böyle oldu bilmiyorum...Ne zaman buluşsak gittiğimiz o monotonlaşan tepeye gidiyorduk yine. Alışılagelmişin dışında hiçbir durum yoktu ama yan koltuğumda araba kullanan adam bana fazlasıyla yabancı geliyordu. Evet, o benim sevgilimdi, benim Semih'im değildi sadece Semih'ti.    Neydi beni ondan geri çeken? Neydi suratıma yalancı bir tebessüm yapıştırıp dişlerimi sıktıran? Arabada konuşmalar dönüyordu ama ben son ses olan müziğin ne olduğunu bile  çözemeyecek kadar sağırlaşmıştım. Sesim asla çıkmıyor ama benliğim avaz avaz ' eve gitmek istiyorum!' diye bağırıyor. Bu koltukta oturmak beni hiç bu kadar 'el' hissettirmemişti şimdi ne olmuştu da Semih'e sadece gizli gizli bakacak kadar cesaret buluyordum? Arabada herkes olduğunca eğleniyordu ama ben sadece eve gitmek istiyordum. Oysa aklımdan çıkan bir şey vardı, eve gitmeyi ne kadar kaçış yolu görsem de Semih'ten kaçamayacaktım. Gidebilecek bir yerim yoktu, mecburdum bana yabancı gelen bu ...
Devamı

TERCİHLER VAHŞETİN ÇAĞRISI MIYDI BİZLERE?

    Sorgulamadık mı kaç kere yaşamlarımızı? Zaten sorguladığımız kadar var olmadık mı? Yaşama boşu boşuna gelmediğimizi hiç düşünmedik mi?     Modern felsefenin babası Descartes; ‘’Düşünüyorum,o halde varım.’’ Demişti ve bu dünyada düşündüğümüz kadar vardık.    Çoğu şeye inandık da asıl kendimize inandık mı?Neden hayatta olduğumuzu düşündük mü?Bir şeyler katamadan gitmek canımızı derininden yakmadı mı? Göçüp gittiğimiz bu kısa dünyada adımızın zikredileceği şeyleri yapmazsak ne anlamı kalır sorgulamanın. Sorgulamak sadece varlığı sorgulamak ya da insanları sorgulamak değildir ki insan kendini sorgulamadan nasıl kendini bulabilir? Kendinizi bulamadığınız bir dünyada ottan başka ne farkı kalır ki beyinin, ki şayet herhangi bir otun bile bir faydası vardır dünyaya. Dünyayı güzelleştirmek hepimizin elindeyken neden bu kötülük? Neden bu öfke? Neye kindarız böyle? Oysa her şeyi güzelleştirip, iyileştiren sihirli ellerimiz, büyülü beyinlerimiz varken neden d...
Devamı