TERCİHLER VAHŞETİN ÇAĞRISI MIYDI BİZLERE?


    Sorgulamadık mı kaç kere yaşamlarımızı? Zaten sorguladığımız kadar var olmadık mı? Yaşama boşu boşuna gelmediğimizi hiç düşünmedik mi?

    Modern felsefenin babası Descartes; ‘’Düşünüyorum,o halde varım.’’ Demişti ve bu dünyada düşündüğümüz kadar vardık.

   Çoğu şeye inandık da asıl kendimize inandık mı?Neden hayatta olduğumuzu düşündük mü?Bir şeyler katamadan gitmek canımızı derininden yakmadı mı?

Göçüp gittiğimiz bu kısa dünyada adımızın zikredileceği şeyleri yapmazsak ne anlamı kalır sorgulamanın. Sorgulamak sadece varlığı sorgulamak ya da insanları sorgulamak değildir ki insan kendini sorgulamadan nasıl kendini bulabilir? Kendinizi bulamadığınız bir dünyada ottan başka ne farkı kalır ki beyinin, ki şayet herhangi bir otun bile bir faydası vardır dünyaya. Dünyayı güzelleştirmek hepimizin elindeyken neden bu kötülük? Neden bu öfke? Neye kindarız böyle? Oysa her şeyi güzelleştirip, iyileştiren sihirli ellerimiz, büyülü beyinlerimiz varken neden dokunmuyoruz canı yananlara, hayvanlara, çiçeklere, kalemlere, kağıtlara, boşça duran duvarlara…

    Ne ara bu kadar kötü olabildik? Ne ara bu kadar küskünlüğü vurguladı bu beyinler? Ne ara toprak altındakilere onca saygı duyarken yaşayanları toprak altına gömdük saydık? Ne ara çirkinleşti bu dünya.

    Dünyanın yaşlı olduğunu vurguluyorlar insanın en tonton hali yaşlılıkken bu dünya nasıl böyle çirkinleşir?

  * İnsan denen varlık ne ara dünyaya hükmedebildi? 

Doğa ana her şeye şifa verenken, insan katleden  oldu. Dönüp baktığınızda bu hayata hiçbir şey katamayacak olmasanız bile adımızı zikredecek bir evlat bırakmayacak mıyız?

 Reva mı gördük  bizlerden sonra gelecek onca nesile dünyayı bitirmeyi? Reva mı gördük ufacık bir kedi yavrusunu anasız bırakmayı? Ne ara bu kadar batabildik?    Kardeş kardeşe nasıl böyle düşman oldu?  İnsan tek bir ırkken nasıl parçalara bölüp sınıflandırdık. Eşitlik diye yırtınırken ne ara hırsızlığa başvuracak kadar kirlendik. Toprağa meyve dikmeye yarayan ellerimiz varken neden silah tutmayı tercih ettik? Bir kibrit çakıp mum yakabilecekken neden bize temiz hava sağlayanları yaktık?

 

Tercihler vahşetin bir çağrısı mıydı bizlere? 

İBK.

07.12.18

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yabani Fesleğen

Resim
          Beynine kilit vurulmuşken küçük bir an açıverir o kilidi ve usul usuz sızar içeri, oysa sen   bunca şeye kilit vurduğunu bile unuttun, öyle ya unutmadın da bu duyguları tekrar duymak istediğini unuttun, duyusal hafızan uyandı…     İşte o kilit bir kez oynarsa yerinden her şey başa sarar. Anılar teker teker hatırlanır çocukluğundan şu zamanına kadar olan her şey gün yüzüne çıkar, işte işin içine kalıcı bellek girdi demektir. Oysa kontrol edebilseydin eğer belleklerini   kısa süreli belleğe atarak çoğu şeyi unutmayı tercih ederdin. İş bellekteki anılarınla kalsa yine iyi… unuttuklarının, unutmaya çalıştıklarının dahil olmadığı anıları beynin dahilmişçesine hayal ettirerek oyun oynamaya başlıyor sana, sonra kendini bir duvara bakarak hayal dünyanda mutlu dışarıdan mutsuz buluyorsun. Beyin… İnsanı yarı deli ilan eden çok sevgili organımız. Beynin sayesinde kafanın içerisinde o hiç susmayan düşünceler paramparça ediyor ...
Devamı

ALIŞILAGELMİŞ I-II-III

    I.  Neden böyle oldu bilmiyorum...Ne zaman buluşsak gittiğimiz o monotonlaşan tepeye gidiyorduk yine. Alışılagelmişin dışında hiçbir durum yoktu ama yan koltuğumda araba kullanan adam bana fazlasıyla yabancı geliyordu. Evet, o benim sevgilimdi, benim Semih'im değildi sadece Semih'ti.    Neydi beni ondan geri çeken? Neydi suratıma yalancı bir tebessüm yapıştırıp dişlerimi sıktıran? Arabada konuşmalar dönüyordu ama ben son ses olan müziğin ne olduğunu bile  çözemeyecek kadar sağırlaşmıştım. Sesim asla çıkmıyor ama benliğim avaz avaz ' eve gitmek istiyorum!' diye bağırıyor. Bu koltukta oturmak beni hiç bu kadar 'el' hissettirmemişti şimdi ne olmuştu da Semih'e sadece gizli gizli bakacak kadar cesaret buluyordum? Arabada herkes olduğunca eğleniyordu ama ben sadece eve gitmek istiyordum. Oysa aklımdan çıkan bir şey vardı, eve gitmeyi ne kadar kaçış yolu görsem de Semih'ten kaçamayacaktım. Gidebilecek bir yerim yoktu, mecburdum bana yabancı gelen bu ...
Devamı